Hamers en sikkels

27 10 2009

Alles aan de hotelkamer waarin ik zit is flets. De blaadjes van de drie neprozen in de vaas, zullen ooit helderrood en glanzend zijn geweest, maar nu zijn ze dof en ze zijn meer roze dan rood, alsof ze al heel vaak gewassen zijn. Het behang is lichtblauw. De deken die over het bed ligt is pluizig en er zitten kale plekken in. Op de witte gordijntjes is een patroon van beige en bruine bloemen geborduurd. De plafondventilator tikt, maar als ik hem uitzet wordt het te warm. De geur die overheerst doet denken aan een bedompte fietsenkelder, hoewel ik een vleugje kunstmatige lavendel bespeur. Het ruikt naar communisme in deze kamer. Tenminste, ik denk dat het communisme is wat ik ruik.

Dat komt vooral door eergisteren. Toen ik verloren rondliep in het stukje niemandsland tussen Thailand en Laos, zag ik plotseling een grote rode vlag wapperen met een gele hamer en sikkel erop. Langs de kant van het pad zaten vrouwen die kikkers verkochten, zowel levende in witte emmertjes, als geroosterde, geregen aan dunne houten staafjes. Als zij niet een typisch Zuid-Oost Aziatisch uiterlijk hadden gehad en iets anders zouden hebben verkocht (bijvoorbeeld Borsjtsj) had ik me in de Sovjet Unie van de jaren tachtig van de vorige eeuw gewaand. Alleen maar door die grote rode vlag met hamer en sikkel.

De rode vlag met hamer en sikkel was overal, eergisteren. De chauffeur die mij naar Saravan reed, het stadje in Laos waar ICS kantoor houdt, vertelde dat het de vlag van De Partij was. flag lao partyOok dat vond ik erg communistisch klinken, De Partij. De weg naar Saravan was mooi. Er was veel groen en het was hier en daar wat heuvelachtig. Hoe verder we naar het oosten reden, hoe duidelijker ik bergtoppen aan de horizon zag opdoemen. Soms kwamen we over een bruggetje, gebouwd van stalen platen, wat veel lawaai gaf als je eroverheen reed. Links en rechts zag ik dan snelstromende rivieren met grote zwerfkeien erin, of rustig kabbelende beekjes. De enige constante was de vlag met hamer en sikkel. Die was overal. Ze hing aan de poorten van de hekken die toegang gaven tot de rijstvelden en aan de hoge masten die oprezen voor de schooltjes die we onderweg passeerden. En ook aan het groentestalletje in de berm, waar we stopten om een papaja en kousenband te kopen, hing er een. Meestal ging de vlag van De Partij vergezeld van de nationale vlag van Laos, de vlag met drie horizontale banen (rood blauw rood) en een witte schijf in het midden die de maan symboliseert, schijnend over de Mekong rivier.

“Ze weten precies waar jij als buitenlander naar toe gaat,” zei de chauffeur “en ze houden nauwlettend in de gaten wat je doet.” Hij doelde op de ambtenaren van De Partij. “Ik was een keer betrokken bij een auto-ongeluk,” ging hij na enkele minuten stilte verder, “buiten mijn schuld overigens. In de andere auto zaten twee buitenlanders. Een ervan was ook een Nederlander, net als jij, en de ander een Amerikaan, geloof ik. De Amerikaan was buiten bewustzijn en de Nederlander verkeerde in shock toestand en was niet aanspreekbaar. In de politieauto die kwam zat een ambtenaar van De Partij. Hij was belast met het volgen van het doen en laten van de twee buitenlanders. Dat ze hun persoonsgegevens niet konden overleggen, gezien de toestand waarin ze verkeerden, was geen probleem. De ambtenaar haalde een formulier tevoorschijn en vulde de namen, geboortedata én paspoortnummers van de slachtoffers bijna zonder na te denken in. Uit zijn hoofd. Later hoorde ik dat de Nederlander veroordeeld is vanwege het ongeluk, het was zijn schuld. Wat voor straf hij heeft gekregen, weet ik niet.” Een paar uur later kwam ik aan in het hotel. Ik was erg moe van de reis en ging nadat ik mijn koffer had gepakt, op het bed liggen en probeerde nog wat in mijn boek te lezen. Het bed had een dunne matras. Als ik op mijn zij lag, voelde ik de harde houten bodem met mijn heup. Het lezen lukte niet. Ik kon mijn ogen bijna niet meer open houden, ik was te moe.

Totdat ik plotseling de krant zag die op het nachtkastje lag. Er stond een grote foto van mij in, genomen bij de grensovergang tussen Thailand en Laos, net na het moment dat ik geld had gewisseld. Ik stond nog met het dikke pak biljetten in mijn hand ter waarde van een miljoen Loatiaanse Kip (bijna 80 euro). Op de achtergrond zag ik duidelijk de grote rode vlag met gele hamer en sikkel. Ik begon te lezen. Er werd over mij geschreven dat ik een Amerikaan had doodgeschoten, met wie ik in een auto onderweg naar Saravan was. De auto was in de slip geraakt en in de sloot beland. Ik voelde het bloed naar mijn hoofd stijgen. Ineens zag ik nog een foto. Een kleine Nissan lag half in de sloot langs de weg van de Thaise grens naar Saravan. Door de voorruit was een dikke blanke man te zien. Hij hing opzij in zijn gordel en er zat een kleine rode stip op zijn voorhoofd, een schotwond. De Nederlander is voortvluchtig, stond er verder, en probeert waarschijnlijk met het geld van de Amerikaan het land uit te komen. Wellicht is hij in het gezelschap van de Thaise echtgenote van de Amerikaan. “Wat bizar”, dacht ik, “de communisten moeten iets hebben wat ze tegen mij kunnen gebruiken, ook al was het iets dat helemaal niet waar was. Ongelooflijk ook, zo snel als zoiets in de krant staat. De foto met mij erop kan niet langer dan een paar uur geleden genomen zijn. Wel makkelijk trouwens, dat deze krant helemaal in het Nederlands is.” Ik had het bloedheet.

Zwetend realiseerde ik me dat ik helemaal niet veilig was, waar ik zat. Overal kon een aanvaller op de loer liggen, en misschien werd het hele hotel onder schot gehouden door sluipschutters die mij in verschillende tinten groen door hun telescoopvizier met nachtkijker zouden zien, als ik naar buiten zou gaan. Ik zag aan collega Chula, die op de bureaustoel zat, dat ze ook bang was. Wat deed zij hier trouwens ineens in Laos en in mijn hotelkamer? Nou goed, fijn dat ze er is, kan ik tenminste overleggen. “Wat doen we?” vroeg ik aan Chula, maar toen ze zich volledig naar me toe draaide, zag ik een rode vlag met gele hamer en sikkel op haar jas.

Wakker worden na zo’n nare droom is altijd een opluchting. Maar door het zenuwachtige getik van de plafondventilator en de geur van het communisme in de hotelkamer, lag ik nog minuten lang strak van de spanning in mijn bed. Toen begreep ik ineens de tekst van een nummer dat ik al zo’n 15 jaar ken:

Someone’s got it in for me, they’re planting stories in the press,
Whoever it is, I wish they cut it out quick, but when they will, I can only guess.
They say I shot a man named Grey, and took his wife to Italy
She inherited a million bucks and when she died it came to me.
I can’t help it if I’m lucky.

Idiot Wind van Bob Dylan. Ik had het tientallen keren gedachteloos meegezongen, maar nu pas drongen de profetische woorden tot mij door en begreep ik wat ze te betekenen hadden. En dat allemaal door die grote rode vlag met hamer en sikkel.

Advertenties

Acties

Information

5 responses

27 10 2009
G

tja, confabulatie is onder hoge druk een enorm adequaat afweermechanisme. Mooie verhalen schrijven trouwens ook, het ga je goed Das.

28 10 2009
Lieke

Hee Peter,
weet je zeker dat je geen malaria of dengue hebt…. met zulke hallucinaties? Meeslepend geschreven!
groetjes, lieke

28 10 2009
TFD

Een ware pageturner. Blijf schrijven!

31 10 2009
oom Henk en tante Janny

Hoi Peter
Erg interessant om al die “enge” verhalen te lezen.
Ik moet even terug denken aan al die dienstplichtige soldaten van weleer. Tijdens de diensttijd was het allemaal kommer en kwel, maar toen ze eenmaal afgezwaaid waren was er geen mooiere tijd denkbaar. Ik denk dat je ook hele mooie herinneringen mee neemt naar huis. Veel plezier, wij genieten hier wel van je verhalen.

oom Henk en tante Janny

1 11 2009
koos koster

Hallo Peter, ik ben een neef van je vader. Ik hoorde onlangs van je avonturen en ben onder de indruk geraakt van je inzet. Je leest trouwens de juiste boeken 🙂 Denk ook eens aan de boeken van Paul Theroux (de beste reisverhalken schrijver ter wereld) over deze hoek van onze wereld.
ICS doet en wil kinderen helpen op terreinen die m’n dochter in Malawi (Afrika) ook “verkent”. Zie http://www.johannes-marieke.org voor verdere info over hun UBWENZI project.
Het ga je goed en Gods zegen toegwenst.

m.vr.gr. mede namens Greet, KK.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: